30.8.10

Υγρό γυαλί

Επειδή κάποια φίλη του blog μου έκανε μια ερώτηση για το υγρό γυαλί και επειδή το είχα πει από την περασμένη φορά θα σας πω ότι ξέρω για το υγρό γυαλί. Το υγρό γυαλί βασικά δεν είναι γυαλί με την έννοια ότι δεν έχει τις ιδιότητες του γυαλιού είναι πλαστικό! Είναι δυο υγρά το ένα είναι ρετσίνι και το άλλο σκληρυντικό. Τα ανακατεύουμε σε ίσες ποσότητες -μπορούμε να βάλουμε λίγο παραπάνω σκληρυντικό αν θέλουμε να μας στεγνώσει πιο γρήγορα- γίνεται μια χημική αντίδραση από την οποία παράγεται θερμότητα και μετά από λίγη ώρα σκληραίνει και γίνεται σαν γυαλί.
Βέβαια αυτό το σαν γυαλί είναι σχετικό γιατί αν βάλεις μια μικρή στρώση πάνω σε χαρτί - σε μια φωτογραφία π.χ. αυτή λυγίζει σαν να είναι πλαστικοποιημένη! Αν βάλεις πιο χοντρό στρώμα γίνεται πιο σκληρό. Αν το βάλεις πάνω σε μια σκληρή επιφάνεια γίνεται σαν γυαλί! Αν το βάλεις για να προστατέψεις μια ζωγραφιά σου πάνω σε κεραμικό γίνεται σαν να το έχεις περάσει με γυαλί και είναι πολύ όμορφο χωρίς να χρησιμοποιήσεις φούρνο, προσοχή όμως αν είναι τασάκι και ακουμπήσει το τσιγάρο καίγεται και αφήνει σημάδι....
Εγώ το υγρό γυαλί το χρησιμοποιώ για να προστατέψω τα μπουκάλια που ντύνω με νήμα, από το πέρασμα του χρόνου. Αν σκονιστεί ή αν λερωθεί το μπουκάλι μου θα πρέπει να το πλύνω. Αν το έχω περάσει με υγρό γυαλί δεν παθαίνει τίποτα. Μερικές φορές χρειάζεται να το περάσεις πολλά χέρια για να έχεις το αποτέλεσμα που θέλεις όπως το μπουκάλι της φωτογραφίας πάνω, το οποίο το έχω περάσει μόνο ένα χέρι αλλά δεν έχει το αποτέλεσμα που θέλω.
Ελπίζω να ήμουνα σαφής, αν όμως σας δημιουργηθούν απορίες μπορείτε να στείλετε ή κάποιο σχόλιο ή e-mail στο tablerouge@gmail.com.

20.8.10

Ένα μπουκάλι ντυμένο με ...κλωστές




Τα μπουκάλια είναι ένα αντικείμενο που το πετάμε στον κάδο ανακύκλωσης πολύ συχνά. Εμένα πάλι μου αρέσουν τα μπουκάλια γιατί είναι πολύ χρήσιμα στις δημιουργικές μου ανησυχίες. Παλιά, που είχα κάνει κάποια σεμινάρια για το σμάλτο, μας είχαν δείξει πως να κάνουμε από άχρηστα μπουκάλια μπύρας πανέμορφες πέτρες, τις οποίες θα μπορούσαμε να τις χρησιμοποιήσουμε στα κοσμήματα και να γλυτώσουμε ένα σωρό λεφτά. Απλά σπάζαμε το μπουκάλι προσεκτικά μέσα σε ένα ύφασμα, χτυπώντας το με ένα σφυρί. Μετά παίρναμε τα καλύτερα κομμάτια και τα βάζαμε στο φούρνο που ψήναμε το σμάλτο. Αυτά έλυωναν στους 1200 βαθμούς και γινόντουσαν στρογγυλές πέτρες!!! Ότι έπρεπε για κοσμήματα. Βέβαια έπρεπε να προσέχουμε να μη καούμε και να έχουν οι πέτρες μας περίπου το ίδιο μέγεθος για να ψηθούνε συγχρόνως.
Αυτά άμα έχεις τον φούρνο. Άμα δεν τον έχεις μπορείς να τυλίξεις τα μπουκάλια με χρωματιστά νήματα - κυκλοφορούν στην αγορά νήματα με φανταστικούς χρωματισμούς - και να φτιάξεις ένα ωραιότατο βάζο ή ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.
Αυτό το συγκεκριμένο της φωτογραφίας δεν το έφτιαξα τώρα, απλά τώρα ήρθε η ώρα του να αναρτηθεί στο blog. Πέρασα μια βόλτα από το κέντρο της Αθήνας και βρήκα κάτι πολύ ωραία νήματα και τα πήρα, έτσι χωρίς λόγο. Κάτι θα τα κάνω σκέφτηκα. Με το ένα τύλιξα το κουρτινόξυλο της προηγούμενης ανάρτησης... και μετά θυμήθηκα το μπουκάλι.
Είναι πολύ απλό! Παίρνεις ένα μπουκάλι και λίγη κόλλα atlacol και αρχίζεις να κολλάς το νήμα από το λαιμό του μπουκαλιού βάζοντας την άκρη του νήματος μέσα από τον πρώτο κύκλο και μετά συνεχίζεις να βάζεις κόλλα και να τυλίγεις. Αν θες να αλλάξεις νήμα πρέπει τις άκριες να τις βάλεις από μέσα και να περάσεις το καινούργιο νήμα από πάνω. Στο τέλος κολλάς το νήμα κάτω κάτω στο μπουκάλι με κόλλα.
Για να διατηρηθεί το μπουκάλι για χρόνια και να μη πάθει τίποτα μπορείς να το περάσεις με υγρό γυαλί αλλά γι΄αυτό θα μιλήσουμε στην επόμενη ανάρτηση.

16.8.10

Κουρτίνα από καλαμάκια!!!




Ήταν κάποτε ένα παράθυρο. Παράθυρο μπάνιου. Δεν είχε ανάγκη από κουρτίνα μιας και το τζάμι του ήταν αδιαφανές. Όμως μου φαινόταν πολύ άδειο και σκέφτηκα να του βάλω μια κουρτίνα πολύχρωμη από ....καλαμάκια. Η ιδέα δεν είναι ακριβώς δικιά μου. Κάπου την έχω δει, αλλά που δεν θυμάμαι. Σε κάποιο περιοδικό με κατασκευές? Σε κάποιο σπίτι? Δεν θυμάμαι. Εσείς που ασχολείστε με τις κατασκευές ξέρετε πως γίνεται! Κάπου το βλέπεις, το φωτογραφίζεις στη μνήμη σου και κάποια στιγμή σου βγαίνει με προσωπικά στοιχεία μέσα, όπως είναι οι μπαλίτσες από ζύμη με αλεύρι και αλάτι.
Τα υπόλοιπα είναι εύκολα αλλά χρονοβόρα. Να κόψεις τα καλαμάκια σε ίσα κομμάτια. Να ντύσεις το κουρτινόξυλο με το ίδιο νήμα που χρησιμοποιείς για να περάσεις τα καλαμάκια έτσι ώστε όταν θα τα κολλήσεις πάνω στο κουρτινόξυλο να μη φαίνεται η διαφορά, να βάψεις τις μπαλίτσες με ακουαρέλες γιατί οι ακρυλικές μπογιές δεν έπιαναν επάνω στο ζυμάρι...
Και μετά φωνάζεις κάποιον από τους άντρες της οικογένειας να κρεμάσει την κουρτίνα γιατί εσύ δεν φτάνεις και σε πιάνει και ίλιγγος πάνω στη σκάλα!!
Ααα!! παραλίγο θα το ξεχνούσα! Η συνταγή για τη ζύμη αν δεν την ξέρετε ήδη είναι ένα ποτήρι αλάτι ψιλό, πολύ ψιλό και δύο ποτήρια αλεύρι. Νερό όσο σηκώσει για να μη κολλάει το ζυμάρι, περίπου ένα ποτήρι. Μπορείτε με αυτό το ζυμάρι να φτιάξετε ότι θέλετε από χάντρες μέχρι τασάκια. Τώρα το καλοκαίρι το στεγνώνετε στον ήλιο, το χειμώνα στο φούρνο της κουζίνας στους 50 βαθμούς να μη σας καεί.

2.8.10



Ένας ζωγραφισμένος τοίχος

Πριν να γράψω οτιδήποτε θα ήθελα να ευχηθώ καλό μήνα!
Σε μια παλιά ανάρτησή μου με τον τίτλο "κοχύλια από γύψο" είχα αναφερθεί σε ένα τοίχο στον οποίο είχα επέμβει καλλιτεχνικά και είχα φτιάξει ψαράκια με κολάζ και φύκια ανάγλυφα με στόκο. Αυτός λοιπόν ο τοίχος είχε μείνει αρκετό καιρό μισός γιατί δεν είχα την όρεξη για να τον τελειώσω.
Η όρεξη βρέθηκε και αποφάσισα ότι θα έπρεπε και αυτό να τελειώσει. Έτσι προμηθεύτηκα αστάρι και πλαστική μπογιά και ξεκίνησα. Βέβαια η δουλειά είναι λίγο κουραστική γιατί έχει λεπτομέρειες που πρέπει να γίνουν προσεκτικά αλλά "η αρχή είναι το ήμισυ του παντός" έτσι δεν λένε?
Προς το παρόν θα αναρτήσω κάποιες φωτογραφίες για να καταλάβετε πως είναι αυτή τη στιγμή ο τοίχος. Έχω περάσει με αστάρι τα φύκια και σιγά σιγά καθώς θα προχωράω, θα σας δείχνω πως γίνεται και με τα χρώματα. Δεν σας κρύβω πως έχω μεγάλη αγωνία γιατί τα χρώματα είναι δικής μου επιλογής και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ενός βυθού. Δεν θα πω τίποτε άλλο. Θα σας αφήσω μόνες σας να πείτε τη γνώμη σας όταν με το καλό τελειώσει...