8.2.12

Το λεύκωμα της γιαγιάς..



Μόνη πλησίον της ακτής συχνά επί της άμμου, 
χαράσσω με της ράβδου μου το άκρον, το όνομά μου.
Πλην μετ΄ολίγον έρχεται το κύμα και το σβήνει,
και ουδέν ίχνος εξ αυτού εις την ακτήν αφήνει.

Φευ ούτω και εις το λεύκωμα χαράτομεν επίσης
τα ονόματά μας με πολλάς ευχάς και αναμνήσεις.
Πλην μετ΄ολίγον έρχονται τα κύματα του χρόνου,
και σβήνουν της φιλίας μας την μνήμην άνευ πόνου...


17 Νοεμβρίου 1905


Μόνη μέσα στο σπίτι, με παρέα τους φίλους μου τα ζώα, διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον θησαυρό αυτόν, που βρήκα ξεχασμένο σε ένα συρτάρι. Όλα αυτά τα αποτυπώματα που υπάρχουν μέσα, είναι από ανθρώπους που έχουν από χρόνια περάσει στην άλλη μεριά του ουράνιου τόξου. Όμως, εγώ, κρατάω στα χέρια μου μια στιγμή από τη ζωή τους. Μια στιγμή του 1905, πριν από τα γεγονότα που άλλαξαν την ιστορία της χώρας μας, πριν από τα γεγονότα που άλλαξαν τη ζωή τους.....
 Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα αφιερώματα. Η γλώσσα καθαρεύουσα, πολυτονικό, γραμμένα με γραφίδα και μελάνι, γράμματα καλλιγραφικά.... Σκέφτομαι πως κι εγώ την πρόλαβα την καλλιγραφία σαν μάθημα στο σχολείο -ήταν και από τα αγαπημένα μου- πρόλαβα και τα οικοκυρικά.... Πως αλλάζουν τα χρόνια... Η κόρη μου δεν ήξερε ούτε ένα κουμπί να ράψει. "Θα το δώσω έξω να μου το ράψουν" έλεγε. Τώρα με την κρίση, έμαθε. Άνεργη από τον περασμένο Ιούνιο "για έξοδα είμαστε τώρα...".λέει.  Πετάει το μυαλό μου από το τότε στο τώρα. Ούτε τότε ήξεραν τι τους περίμενε.. Ούτε τώρα ξέρουμε τι μας περιμένει. 
Βάρυνε η ατμόσφαιρα. Πιο καλά να τελειώσω με ένα ακόμα ποιήμα-αφιέρωμα. Να είστε όλες καλά!!!




Γιατί ωχρά και σκεπτική περιπατείς μονάχη;
σαν πέρδικα που τραγουδά μονάχη της στα βράχη.


Γιατί ωχρά και σκεπτική στέκεις και με κυτάζεις,
κι όλο μου λες πως δεν μπορείς, αχ την καρδιά μου σφάζεις.


Γιατί ωχρά και σκεπτική περιπατείς με χάρη,
ζηλεύω, άστρο μου λαμπρό, τον νιό που θα σε πάρει.


Γιατί δεν θέλεις να το πεις τι έχεις στην καρδιά σου,
να παύσω πια να τραγουδώ, στην εύμορφη ματιά σου.


Γιατί να κλαις και να πονείς χρυσό μου περιστέρι,
ενώ έπρεπε να τραγουδείς χειμώνα καλοκαίρι;





Σημ. Οι φωτογραφίες είναι από το Google

9 σχόλια:

  1. ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΟ ,ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΚΕΙΜΗΛΙΟ!!!!!!ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΣ!!!
    ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΚΥΚΛΟΥΣ ΚΑΝΕΙ!!!!ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πραγματικά κειμήλιο,απίστευτο που βρέθηκε στα χέρια σου μετά από τόσα χρόνια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΤΕΤΟΙΟ ΘΗΣΑΥΡΟ!!!!
    Η ΤΩΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ!!!!!!!
    ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ!!!!!!!
    ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΑΙ!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. να το φιλας σαν τα ματια σου..κοσμημα αξιας..νασαι καλα που το μοιραστηκες..πολλα φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι όμορφα όσα μας έγραψες....
    Το κειμήλιο της γιαγιάς ανεκτίμητο, να πεις στην κόρη σου να το φυλάξει κι' εκείνη!!!
    Και... όχι μόνο κουμπιά θα ράβουμε, θα μάθουμε και να "γυρίζουμε" τα ρούχα το μέσα έξω!!!!
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΚΑΛΑ ΒΡΗΚΕΣ ΤΕΤΟΙΟ ΘΥΣΑΥΡΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΟΝ ΔΕΙΧΝΕΙΣ; ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΠΩΣ ΑΝΤΕΞΑΝΕ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ; ΕΧΩ ΚΑΙ ΕΓΩ, ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΠΑΛΙΟ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΚΟΝΗ ΣΕ ΛΙΓΟ......
    ΦΙΛΑΚΙΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πραγματικά είναι ανεκτίμητο!! Σκέπτομαι πόσα ιστορικά γεγονότα ακολούθησαν. Θα προτιμούσα να έβρισκα ένα προσωπικό ημερολόγιο γιατί θα ήταν σαν να ζούσα την εποχή εκείνη αλλά και αυτό φανερώνει πολλά πράγματα.

    Θέλω να είμαι αισιόδοξη για την κατάσταση που ζούμε αλλά δεν με αφήνουν....

    Effie
    Ειλικρινά δεν περίμενα τόσο ενδιαφέρον, γι΄αυτό δεν έβαλα φωτογραφίες!! Να σας το δείξω. Είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Λίγο έχουν κιτρινίσει οι σελίδες του. Μόλις μπορέσω θα αναρτήσω φωτογραφίες.

    Να είστε όλες καλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Υπέροχο κειμήλιο !!! Εύχομαι να το φυλάξει με αγάπη και η νέα γενιά !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή