30.6.14

Μια χαριτωμένη γατοοικογένεια.....












Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα γατάκι. Ένα πολύ άτακτο γατάκι. Ήταν πολύ περίεργο και ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο. Δεν ήξερε όμως ότι ο κόσμος μακριά από την αγκαλιά της μαμάς του είναι πολύ επικίνδυνος. Όταν το γνωρίσαμε εμείς είχε απέναντί του ένα τεράστιο μαύρο σκυλί που το πλησίαζε απειλητικά. Είχε στριμωχτεί σε μια γωνίτσα και έτρεμε από τον φόβο του. Το σώσαμε και το πήραμε σπίτι μας. Το όνομα του ήταν Πέτρος. Είχε κάτι πληγές στα ποδαράκια του και τις περιποιηθήκαμε. Όταν έγινε καλά το πήγα στην ταρατσούλα μου για να ζήσει στον μικρό του παράδεισο χωρίς να κινδυνεύει η ζωή του. Η αγάπη που μας ένωσε ήταν αμοιβαία!! Χάδια, παιχνίδια, αγκαλιές!! Έτσι μεγάλωνε ο Πέτρος ώσπου έγινε μια όμορφη γατούλα. Κράτησε όμως το όνομα της μια που το είχε πια συνηθίσει. Έτσι ο Πέτρος έγινε Πέτρα.......




Ο Τζούνο ήταν ένα μικρό άσπρο γατάκι με γκρι σημαδάκια. Όταν ήταν πολύ μικρός είχε μια πολύ κακή εμπειρία. Ένας μεγάλος αρσενικός γάτος επιτέθηκε σε αυτόν και τα αδελφάκια του. Σκότωσε το ένα και εκείνον τον  τραυμάτισε σοβαρά στο λαιμό. Η μαμά του επειδή είμαστε φίλες και μου έχει εμπιστοσύνη μου τα έφερε έξω από την πόρτα της κουζίνας να τα περιποιηθώ. Με πολύ προσοχή καθάρισα την πληγή του και τον πρόσεξα πολύ. Έλεγα πως δεν θα ζήσει αλλά είχε πολύ δύναμη. Έγινε καλά σωματικά αλλά έχει μια πληγή στην ψυχούλα του. Φοβάται τους άλλους γάτους. Έτσι τον πήγα και αυτόν στην ταρατσούλα για να ζήσει ήσυχος. Η Πέτρα και ο Τζούνο έγιναν γρήγορα φίλοι και μετά έγιναν ζευγάρι. Ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι!!!





Πριν από δυο μήνες απέκτησαν δύο πολύ όμορφα γατάκια. Τον Μούσα που έχει ένα σημαδάκι στο σαγόνι σαν μούσι και την Κωλοτούμπα που είναι πολύ παιχνιδιάρα. Ο Τζούνο βοήθησε πολύ την Πέτρα στο μεγάλωμα των παιδιών. Τα καθάριζε, τα πρόσεχε όταν εκείνη πήγαινε λίγο να ξεκουραστεί και τώρα που μεγάλωσαν παίζει μαζί τους ώρες ατέλειωτες...
Τι ρόλο παίζω εγώ; Είμαι αυτή που τα φροντίζει και τα καμαρώνει και αυτά τρίβονται στα πόδια μου και δείχνουν την αγάπη τους με κάθε τρόπο. Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ...... αυτή είναι μόνο η αρχή μιας πολύ όμορφης ιστορίας.... που ζούνε όλοι καλά και εσείς καλύτερα......











7.6.14

Όταν οι "μουτζουρίτσες" γίνονται τέχνη......



Θα ΄θελα να σας μιλήσω για την τέχνη του doodling. Στο You Tube θα το βρείτε σαν doodling art. Doodle ονομάζουμε τις ζωγραφιές που κάνουμε όταν παρακολουθούμε συνήθως κάποιον που μιλά και σχεδιάζουμε τετραγωνάκια σε ένα φύλλο χαρτί, όταν π.χ μιλάμε στο τηλέφωνο. Συνήθως δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο σχήμα, όμως αυτό δεν τα εμποδίζει - τουλάχιστον κάποια από αυτά - να είναι έργα τέχνης.


Εγώ έχω πολύ καλές σχέσεις με την τέχνη αυτή χωρίς να το ξέρω. Στο βιογραφικό όταν άνοιξα το blog έγραφα ότι όλα ξεκίνησαν από τις "μουτζούρες" που έκανα όταν παρακολουθούσα τα μαθήματα στο σχολείο. Ήταν η αιτία που σπούδασα γραφιστική. Στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας είχα φτιάξει πίνακες με αυτό το είδος τέχνης. Βέβαια τότε δεν ήξερα ότι είναι τέχνη. Το έμαθα τώρα από το internet. Όμως όταν "μουτζούρωνα" αισθανόμουν πολύ καλά, ηρεμούσα και ξεχνιόμουν,  παρ΄ότι στο σχολείο οι καθηγήτριες με είχαν πάρει είδηση, και ήθελαν να τους κοιτώ στα μάτια, όταν μιλούσαν.


Σήμερα μπορώ ελεύθερα να σας πω ότι εκείνες τις ατέλειωτες ώρες βαριόμουνα αφάνταστα και αισθανόμουν απίστευτη καταπίεση, που δεν μπορούσα να πάρω το στυλό και να κάνω μουτζουρίτσες.  Σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου, όταν είχα κάποιο πρόβλημα ηρεμούσα όταν είχα ένα στυλό και ένα χαρτί και σχεδίαζα.


Είναι μια τέχνη που θέλει πολύ υπομονή, όπως θα διαπιστώσετε και εσείς, αν κάνετε μια μικρή έρευνα στο You Tube. Ίσως να ανακαλύψετε και σεις όπως και εγώ ότι είναι το αγχολυτικό σας φάρμακο.....
Τελικά ότι και να κάνουμε με τα χέρια μας είναι μια μορφή τέχνης που ενώνει ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και πολλές φορές κοινά προβλήματα. Να είστε όλοι καλά!!!