19.3.15

Ο φίλος μου ο Όλαφ!!!



Η ιστορία που θα σας πω σήμερα αφορά τον φίλο μου τον Όλαφ. Ο Όλαφ δεν είναι άνθρωπος, είναι όμως πολύ καλύτερος από αυτούς τους ανθρώπους που τον πέταξαν στον δρόμο, επειδή είχε ένα μικρό πρόβλημα και από πολλούς ανθρώπους ακόμα.
Πέρυσι το καλοκαίρι η κόρη μου τον βρήκε καθισμένο στη μέση ενός πολυσύχναστου δρόμου, κουρασμένο και πεινασμένο. Τα αυτοκίνητα περνούσαν δίπλα του μα αυτός δεν κουνιόταν. Με την βοήθεια των φίλων της τον έσωσαν από του χάρου τα δόντια και τον πήγαν στο σπίτι, τον τάισαν, και με πήραν τηλέφωνο. "Βρήκα ένα σκυλάκι που μάλλον έχει σπασμένα τα δυο του πόδια, είναι χάλια τι να κάνω;" μου είπε.  Μου έστειλε φωτογραφίες του 




Δεν το σκέφθηκα καθόλου. Η κατάσταση του σκύλου φαινόταν πολύ άσχημη. Της είπα αμέσως, να τον φέρει σπίτι. Άφησε τα σκυλάκια με ένα φίλο της στο εξοχικό να τα προσέχει, και εκείνη με την κολλητή της έφεραν τον Όλαφ στο σπίτι. Το πρώτο που κάναμε ήταν ένα ζεστό μπάνιο με ειδικό σαπούνι για δερματικές παθήσεις και μετά ένα καλό γεύμα. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον δώσω για υιοθεσία. Η αγάπη μου νοιώσαμε ο ένας για τον άλλον ήταν αμοιβαία!!! Και πως να μη νοιώσεις αγάπη για αυτά τα πελώρια μαύρα μάτια!!!

Πήγαμε στο γιατρό και κάναμε όλες τις απαραίτητες εξετάσεις. Ήταν περίπου 6-7 μηνών και ευτυχώς ήταν υγιής. Τα ποδαράκια του δεν ήταν σπασμένα ήταν μια εκ γενετής δυσπλασία. Για να διορθωθεί έπρεπε να δυναμώσει το σκυλί και να στηριχτεί στα πόδια του. Η κομμένη ουρά του δεν ήταν πρόβλημα. Ήθελε μόνο φαΐ και βιταμίνες. 
Όλα καλά δηλαδή. Ήταν ήσυχος, μερικές φορές μιλούσε μόνος του ή με τις γάτες με τις οποίες τα πάει πολύ καλά. Σιγά σιγά έμαθε να μην κάνει φασαρία. Έχει γίνει τέλειος. Μόνο όταν είναι η ώρα του φαγητού του μας χτυπάει καμπανάκι!!! Νομίζω ότι αυτό θα του μείνει μόνιμο αλλά αυτό δεν τον κάνει λιγότερο αξιολάτρευτο. Μπαίνει στο αυτοκίνητο και πάει βόλτα. Του αρέσουν τα μέρη με πολύ χόρτο, είναι πολύ φιλικός με τους ανθρώπους και τα ζώα. Τα ποδαράκια του έχουν δυναμώσει πολύ, δεν θα γίνουν ποτέ εντελώς καλά αλλά αυτό του δίνει ένα βάδισμα χορευτικό, το τρίχωμά του έχει γίνει τέλειο και το προσωπάκι του είναι χαμογελαστό!!! Καθώς τον βλέπω θυμάμαι που στην αρχή τον πήγαινα βόλτα και στα τρία μέτρα καθόταν κουρασμένος στο πεζοδρόμιο. Τώρα τρέχει, παίζει, πηδάει και όταν σηκώνεται όρθιος στα δυο του πόδια είναι πιο ψηλός από μένα!!! 




Η σχέση μου με τα ζώα -όλα τα ζώα- μου δίνει ηρεμία και ευτυχία παρ΄όλο που μου τρώει πολλές ώρες από την καθημερινότητά μου ακόμα και αν κάνω τα ίδια πράγματα κάθε μέρα σχεδόν δεκαεπτά χρόνια τώρα. Και σας ρωτώ τι μπορεί να χαλάσει την μέρα σου όταν κάθε πρωί αντικρίζεις αυτές τις χαρούμενες φατσούλες και γνωρίζεις καλά ότι εσύ είσαι αυτή που τις κάνει χαρούμενες; Να είστε όλοι καλά!!! 

2 σχόλια: