17.12.17

Παραμύθι για μικρούς και μεγάλους (6η συνέχεια)



Η   ΜΙΛΟΥ



Τις προάλλες πήγα να δω την νεραϊδούλα, να δω το στολισμένο δεντράκι της και το ραβδάκι που είχε γίνει πια καλά αλλά είχε μια μεγάλη στενοχώρια που εξαιτίας του φέτος ο Άη Βασίλης φορούσε πορτοκαλί σκουφάκι!!!



Έτσι γνώρισα και την Μιλού. Η Μιλού δεν ήταν ένα τσάααφφ!!! ανθρωπάκι από αυτά που έφτιαχνε το ραβδάκι. Δεν ήταν καν άνθρωπος, ήταν μια γάτα!!! Μια συνηθισμένη γάτα χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο εκτός από την μεγάλη της καρδιά.



Ένα πρωινό που βγήκε η νεραϊδούλα να ταΐσει τις γατούλες της γειτονιάς είδε μια γατούλα να κάθεται απέναντι μόνη, αδύνατη και φοβισμένη και να την κοιτά. Την φώναξε να φάει αλλά δεν ήρθε. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετές μέρες. Μια μέρα η γατούλα ήρθε κοντά αλλά δεν έφαγε. Τρίφτηκε πάνω στο χέρι της νεραϊδούλας και εκείνη έσκυψε και την χάιδεψε στοργικά.
Την άλλη μέρα στεκόταν πάλι εκεί, απέναντι, στο γνωστό σημείο, λες και δεν κουνιόταν καθόλου. Ώσπου κάποια στιγμή η νεραϊδούλα πήρε την απόφαση. Άνοιξε την πόρτα και της είπε "Έλα μέσα" Δεν χρειάστηκε να το πει δεύτερη φορά. Η γατούλα μπήκε μέσα στο σπίτι σαν να ζούσε εκεί από χρόνια. Βέβαια αυτό είναι πολύ πιθανό, αν σκεφθούμε ότι το σπίτι της νεραϊδούλας είναι ζωντανό και ότι οι γατούλες ζουν επτά ζωές, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα το εξετάσουμε μια άλλη φορά. Μπήκε λοιπόν η γατούλα μέσα στο σπίτι, έφαγε και ήπιε και μετά άρχισε να μιλά, να μιλά, να μιλά ατελείωτα. Της είπε για τους "ζωόφιλους" που την είχαν από μωρό και της φερόντουσαν με τον χειρότερο τρόπο. Για την μέρα που κόντεψε να χάσει το μάτι της και για τον λόγο που το έσκασε από αυτό το σπίτι, μόλις βρήκε την ευκαιρία. Για το πως περιπλανήθηκε σε αφιλόξενους δρόμους και πως τα βήματά της την οδήγησαν εδώ. Δεν σταμάτησε να μιλά παρά μόνο το βράδυ που την έβαλε η νεραϊδούλα να κοιμηθεί.
Την χάιδεψε τρυφερά και της είπε " Από εδώ και στο εξής αυτό θα είναι το σπίτι σου, θα σε φωνάζω Μιλού, γιατί μιλάς πολύ και θα είσαι η πριγκίπισσα γάτα της καρδιάς μου". Έτσι και έγινε, την πήγε στο γιατρό, την έκανε καλά, την εμβολίασε και το μόνο που δεν μπόρεσε να κάνει ήταν να της γιατρέψει το ματάκι της. Δεν είχε όμως μεγάλη σημασία. Όταν τις βλέπεις μαζί νομίζεις ότι ήταν γραφτό να συναντηθούν, τόσο ταιριαστές είναι, πράγμα που κάνει το ραβδάκι να ζηλεύει, αλλά το ραβδάκι πάντα ζηλιάρικο ήταν.

Ακόμα και το δεντράκι είναι στολισμένο ειδικά για τη Μιλού, για να μπορεί να παίζει και να ευχαριστιέται τις γιορτές που έρχονται. Πραγματικά ήταν τόσο χαρούμενη η γατούλα!!! Όλο έπαιζε με τα μάλλινα μπαλάκια που κρεμόντουσαν από το δέντρο αντί για στολίδια.


"Η Μιλού μου, πέρασε τόσα πολλά, που της αξίζει να είναι χαρούμενη" μου ψιθύρισε κάποια στιγμή η φίλη μου, η νεραϊδούλα και το μυαλό μου έτρεξε στην δικιά μου γατούλα την Μπουμπού που την πέταξαν μωρό, μέσα σε μια σακούλα, μπροστά στην πόρτα μου, κάποιοι "καλοί" γείτονες. Το Μπουμπούκι μου, όπως την λέω χαϊδευτικά, παίζοντας με πολλή χαρά, κατέβασε όλο το δέντρο κάτω κάνοντας τον Ντέξτερ, τον σκυλάκο μου να φωνάζει με απόγνωση.

Το Μπουμπούκι μου
Ο Ντέξτερ
Τελικά είναι χαρά και ευτυχία, να έχεις τέτοιους καλούς φίλους!!!
Χαρούμενες γιορτές σε όλους, να περνάτε καλά!!!

10.12.17

Παραμύθι για μικρούς και μεγάλους (5η συνέχεια)


Ο ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ

Ήταν μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα αρκετές μέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Έκανε πολύ κρύο, παγωνιά θα έλεγα και όλοι είχαν κλειστεί στα σπίτια τους. Μόνο η νεραϊδούλα μας τριγυρνούσε σαν το φάντασμα μέσα στο σκοτάδι, σαν κάποιον να περίμενε.


Μα ναι, κάποιον περίμενε που δεν άργησε να φανεί. Ένας χοντρός κύριος με μακρυά άσπρη γενειάδα φάνηκε από μακριά. Κουβαλούσε με κόπο κάτι μεγάλα κουτιά με δώρα, τυλιγμένα με πολύχρωμα χαρτιά. Καλά το καταλάβατε, ο Άγιος Βασίλης!! Μα που είναι το έλκηθρό του? Που είναι οι βοηθοί του? Ο σκούφος του? Που είναι ο σκούφος του? Γιατί άραγε έρχεται τόσο νωρίς? Έχουμε ακόμα είκοσι μέρες ως την Πρωτοχρονιά!!



Μόλις έφθασε κοντά στην νεραϊδούλα μας άφησε τα δώρα κάτω με ένα βαθύ αναστεναγμό. "Αυτές οι γιορτές θα με ξεκάνουν" είπε με παράπονο. "Μα να κάνουν απεργία όλοι μαζί, μέρες που είναι, σε ποιόν να το πω και να με πιστέψει?  συνέχισε. "Μη στεναχωριέσαι καλέ μου, όλα θα διορθωθούν, θα δεις θα τους περάσει" του είπε συμπονετικά η νεραϊδούλα.

 "Σου είπα να σε βοηθήσουμε όλες μαζί οι νεραϊδούλες και δεν ήθελες"
" Τι όοοχι, όχι, και εξακολουθώ να μη θέλω. δεν θέλω μαγικά πράγματα, τσααφ τσουουφ τα ραβδάκια και έτοιμα τα δώρα? Απαπαπα!!! Όοοοχι δεν θέλω. Σ΄ευχαριστώ για την προσφορά σου, αλλά όχι δεν γίνεται. Τα δώρα θέλουν χέρια, θέλουν αγάπη, θέλουν τα ξωτικά μου. Αχχ!!! Τι τους είπα και ξεκίνησαν απεργία. Να δουλεύουν πιο πολύ και να μη χασομερούν. Ήταν κακό? ρώτησε και η απορία του μαζί με την δυστυχία του φάνηκε στο πρόσωπό του. "Ίσως να μην ήταν τόσο κακό, ίσως να ήταν ο τρόπος που το είπες. Ίσως αν τους έλεγες κάπου κάπου ένα ευχαριστώ, που σου δουλεύουν όλο τον χρόνο, χωρίς να διαμαρτύρονται, ίσως να τους καλόπιανες και να ξαναγύριζαν στην δουλειά. Η φιλία απαιτεί θυσίες και από τις δύο πλευρές."
 Ο Άη Βασίλης προβληματίστηκε. "Και στη βιασύνη μου ξέχασα και τον σκούφο μου και πάγωσε το κεφάλι μου." είπε. "Νομίζω ότι αυτό διορθώνεται", είπε η νεραϊδούλα και πήγε να φέρει το ραβδάκι της.
Πριν προλάβει να φέρει αντίρρηση ο Άγιος είπε τα μαγικά λόγια και κούνησε το αγουροξυπνημένο ραβδάκι της.



Ωωωωωω!!! είπε ο Άγιος Βασίλης που ένιωσε να ζεσταίνεται το κεφάλι του.
Αααααα!!! είπε και η νεραϊδούλα.
Τι είχε γίνει? Το ραβδάκι δεν ήταν ακόμη εντελώς καλά και όπως ήταν αγουροξυπνημένο έφτιαξε ένα πράσινο σκουφί στον Άη Βασίλη!! Πριν προλάβει πάλι να πει κάποιος κάτι η νεραϊδούλα ξαναείπε τα μαγικά λόγια και τσουουφ το ραβδάκι έκανε ένα μοβ σκουφί στον Άη Βασίλη!!!



"Η αλήθεια είναι πως δεν νιώθω εντελώς καλά, αλλά κάνε μια προσπάθεια ακόμα, νομίζω θα τα καταφέρω" είπε, ψιθυριστά στην φίλη του το ραβδάκι.
Ξανά τα μαγικά λόγια, τσουουφ το μαγικό ραβδί και το σκουφί του Άγιου έγινε πορτοκαλί!! Κοντά έπεσα είπε με χαρά το ραβδάκι, αλλά ο Άγιος Βασίλης έφευγε τρέχοντας. "Πάω, πάω να προλάβω. Ευχαριστώ για το σκουφί" είπε και χάθηκε.....


Εάν φέτος σας τύχει να συναντήσετε τον Άγιο Βασίλη και φορά πορτοκαλί σκουφί μην απορήσετε. Θα είναι το σκουφί που του έφτιαξε ένα αγουροξυπνημένο και άρρωστο ραβδάκι. Σημασία έχει ότι το έκανε με αγάπη......(συνεχίζεται)


3.12.17

Παραμύθι για μικρούς και μεγάλους (4η συνέχεια)

ΜΑΓΕΙΑ!!

Όσο ήταν άρρωστο το ραβδάκι της, η νεραϊδούλα μας δεν κουνήθηκε από κοντά του. Καθόταν κοντά του για να το βοηθά, αν χρειαζόταν κάτι και για να του δίνει τα φάρμακά του. Συγχρόνως του έκανε παρέα και το άκουγε να κλαψουρίζει για την κακή του τύχη. Η αλήθεια είναι ότι το ραβδάκι ήταν λίγο γκρινιάρικο και ειδικά τώρα που δεν αισθανόταν καλά, έκανε το μισοπεθαμένο για να τον λυπηθούν. Η νεραϊδούλα μας όμως είχε υπομονή, εξάλλου, είπαμε πως το γνώριζε από τότε που ήταν παιδιά. "Πάντα έτσι γκρινιάρικο ήταν, άστο θα του περάσει" σκεφτόταν.

Την έκτη  μέρα το ραβδάκι σταμάτησε να κάνει το μισοπεθαμένο, σηκώθηκε ξαφνικά και άρχισε να χοροπηδά και να χορεύει. "Κοίτα, κοίτα είμαι καλά, είμαι καλά!!!! Μπορώ και χορεύωωω!!! φώναζε χαρούμενο!!! "Κάτσε κάτω, είναι νωρίς ακόμα για να χοροπηδάς. Θα χειροτερέψεις" του είπε ήρεμα η νεραϊδούλα. "Είμαι καλά σου λέω" επέμενε εκείνο. "Πάμε να φτιάξουμε δεντράκια" "Δεν χρειαζόμαστε άλλα δέντρα, αν χρειαστούμε θα μάθω τα παιδιά να φτιάχνουν μόνα τους δεντράκια" "Θα μάθεις στα παιδιά τα μαγικά μου κόλπα?" ρώτησε θυμωμένο. "Δεν θα τους μάθω τα δικά σου μαγικά κόλπα. Αυτά και να θέλουν δεν μπορούν να τα κάνουν. Θα τους μάθω για την μαγεία της φύσης. Να φυτέψουν ένα σποράκι!! Να το αγαπήσουν και να το φροντίσουν!! Μια μέρα θα μεγαλώσει και θα γίνει το δικό τους δέντρο!! Είναι μαγεία!! Ναι, αυτό είναι μαγεία!!!"





"Αααα καλάαα!! Ζήσε Μάη μου.....Εγώ σου μιλώ για τώρα" είπε και άρχισε να κουνιέται και να λέει τα μαγικά λόγια. Όμως τίποτα δεν έγινε. Σε λίγο έκατσε απογοητευμένο. "Είμαι άχρηστος" είπε λυπημένα και άρχισε πάλι να κλαψουρίζει. "Δεν είσαι άχρηστος, απλά ξέχασες ότι για μερικές δουλειές χρειάζονται δύο άτομα. Γι' αυτό υπάρχουν οι φίλοι.  Έλα ξάπλωσε και θα σου πω τι θα κάνουμε." Μέχρι να γίνεις καλά θα δώσουμε στα παιδιά σχέδια και οδηγίες για να φτιάξουν δεντράκια σαν τα δικά σου. Όταν τα φτιάξουν θα τα κρεμάσουν στο δέντρο. Έτσι όλα τα σπίτια θα έχουν "παρδαλά δεντράκια" που θα τους θυμίζουν εσένα. Τα παιδιά θα σκέφτονται εσένα και με την σκέψη τους θα εύχονται να γίνεις γρήγορα καλά". "Δηλαδή θα γίνουν όλοι μαγικά ραβδάκια" είπε χαμογελώντας το ραβδάκι και ξάπλωσε ευχαριστημένο. "Κάπως έτσι" απάντησε η νεραϊδούλα και αναστέναξε ανακουφισμένη.....(συνεχίζεται)

Έτσι κάπως και με μαγικό τρόπο ήρθαν σε μένα τα σχέδια και οι οδηγίες για τα "παρδαλά δεντράκια" που έφτιαξε κατά λάθος το μικρό ραβδάκι.
Μπορείτε να τα φτιάξετε και να τα κρεμάσετε στο δέντρο σας ή να στολίσετε μια γωνίτσα. Μπορείτε να βάλετε το προσωπικό σας γούστο και να τα στολίσετε με πούλιες, χαντρούλες και ότι άλλο θέλετε. Καλή επιτυχία!!!


Η πάνω εικόνα μας δίνει την βάση του δέντρου και θα γίνει μόνο μια φορά.

Η κάτω εικόνα είναι οι πλευρές και θα γίνουν συνολικά τέσσερις φορές. Τα χρώματα είναι προαιρετικά. Είναι τα ίδια χρώματα με αυτά που χρησιμοποίησε το ραβδάκι. Εσείς μπορείτε να βάλετε ότι χρώμα και ότι σχέδιο θέλετε.


Δηλαδή θα φτιάξετε 5 κομμάτια που θα είναι όπως στην εικόνα παρακάτω.


 Εδώ μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το προσωπικό σας γούστο και να κάνετε ότι σχέδιο θέλετε. Το σχέδιο μας έχει τετράγωνα. Όταν τελειώσετε τα ενώνετε όπως φαίνεται στη παρακάτω εικόνα. Διπλώνετε πρώτα και ενώνετε τα πλαϊνά μεταξύ τους. Κόβετε από μέσα ότι περισσεύει. Βάζετε μέσα λίγο βαμβάκι και ενώνετε και τον πάτο.


Τα στολίζετε με ότι θέλετε. Χάντρες, κλωστές, πούλιες, ότι μπορείτε να φανταστείτε ότι μπορεί να έχει ένα "παρδαλό δεντράκι"!


Στην επόμενη ιστορία μας θα δείτε τι έκπληξη ετοίμασε η νεραϊδούλα για τους φίλους της. Ως τότε να είστε όλοι καλά!!

26.11.17

Παραμύθι για μικρούς και μεγάλους (3η συνέχεια)

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ


(συνέχεια από το προηγούμενο)
.....Την άλλη μέρα η νεραϊδούλα πήρε το ραβδάκι της αγκαλιά και κούτσα κούτσα, επειδή ήταν και φαινόταν πολύ κουρασμένο, το πήγε στον νεραϊδογιατρό.
Ο γιατρός ήταν ένας χαμογελαστός καλωσυνάτος κύριος, που φορούσε καρό μαυρόασπρη μπλούζα με λουλουδάκια και έκανε όλο χμμμ... χμμμ...
Έξω από το ιατρείο του είχε μια επιγραφή που έγραφε με μεγάλα κόκκινα γράμματα:

Dr. ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ ΒΗΧΗΣ
ΡΑΒΔΟΛΟΓΟΣ - ΝΕΡΑΪΔΟΓΙΑΤΡΟΣ




Μόλις μπήκαν στο ιατρείο τους καλοδέχθηκε και ξάπλωσε το ραβδάκι σε ένα κρεβάτι που είχε τα ίδια χρώματα με την μπλούζα του. Το ακροάσθηκε χμμμ... χμμμ..., το χτύπησε με τα δυο του δάχτυλα στην πλάτη χμμμ... χμμμ..., του μέτρησε την πίεση χμμμ..., χμμμ..., και το κοίταξε βαθιά στα μάτια χμμμ... χμμμ... Η νεραϊδούλα σε μια άκρη κόντευε να τρελλαθεί από την αγωνία της. Ο νεραϊδογιατρός κύριος Βήχης χμμμ... χμμμ... έδειχνε να συμβαίνει κάτι σοβαρό...


Όταν τελείωσε την εξέταση γύρισε προς την νεραϊδούλα και της είπε χαμογελώντας για να την ενθαρρύνει "Έχει σύνδρομο καταθλιπτικό μετά κοπώσεως χμμμ... χμμμ..." "Δηλαδή είναι σοβαρό" ρώτησε η νεραϊδούλα η οποία προσπαθούσε με το ζόρι να κρατήσει τα δάκρυά της. "Εξαρτάται από την θεραπεία χμμμ... χμμμ" Είδε και έπαθε η νεραϊδούλα να καταλάβει ότι το ραβδάκι της είχε πάθει υπερκόπωση και χρειαζόταν ανάπαυση, καλό φαγητό και κυρίως βιταμίνες. Ο γιατρός έγραψε σε ένα χαρτί την συνταγή: Μια κουταλιά χρυσόσκονη διαλυμένη καλά σε ένα ποτήρι νερό από την πηγή των ονείρων, τρεις φορές την ημέρα. Έβαλε από κάτω την υπογραφή του και το έδωσε στην νεραϊδούλα. "Από την θεραπεία και από την προσοχή που θα της δώσετε εξαρτάται η γρήγορη ανάρρωση του φίλου σας χμμμ... χμμμ..." της είπε και της έδωσε το χέρι του.



Η νεραϊδούλα είχε σκοπό να ακολουθήσει κατά γράμμα τη συμβουλή και τις οδηγίες του γιατρού. Όταν γύρισαν σπίτι, έβαλε το ραβδάκι να ξαπλώσει και του τα έφερνε όλα στο χέρι. Δεν το άφηνε να σηκωθεί καθόλου από το κρεβάτι. Κυρίως πρόσεχε να παίρνει τις βιταμίνες του στην σωστή ώρα, και στη σωστή δόση, για να γίνει γρήγορα καλά. Καθόταν συνέχεια δίπλα του και του έκανε παρέα και μόνο όταν αυτό κοιμόταν, έβγαινε και έβλεπε τους φίλους της, που τη ρωτούσαν συνέχεια για την πορεία της υγείας του.


Το αγαπούσε πολύ το ραβδάκι της. Ήταν μαζί από μωρά και δεν την είχε εγκαταλείψει ποτέ. Βαθιά μέσα της αισθανόταν τύψεις, γιατί σε μια δύσκολη στιγμή, το πέταξε κάτω και σκέφθηκε μόνο τον εαυτό της. Η εικόνα αυτή ερχόταν και ξαναερχόταν στο μυαλό της.


 Όμως φαινόταν ότι το ραβδάκι δεν της κράτησε κακία. Οι τύψεις είναι σκέψεις που μας βασανίζουν και τριγυρίζουν στο μυαλό μας. Έρχονται όταν κάνουμε κακό σε κάποιον έστω και άθελά μας. Φεύγουν όταν βάλουμε τον εαυτό μας πιο κάτω από τον φίλο μας, μπορέσουμε να του ζητήσουμε συγνώμη και διορθώσουμε το λάθος μας. Εννοείται ότι η συγνώμη σημαίνει ότι μετανιώσαμε και δεν θα το ξανακάνουμε. Αυτό έκανε και η νεραϊδούλα, ζήτησε συγνώμη από το ραβδάκι της και προσπάθησε να το κάνει να νιώσει καλά για να φύγουν οι τύψεις της. Το ραβδάκι όμως την είχε συγχωρέσει. Μόλις γινόταν καλά θα έφευγαν και οι τύψεις από το μυαλό της νεραϊδούλας και όλα θα ήταν όπως πριν. Θα έφτιαχναν μαζί μια νεραϊδοπολιτεία όπως την είχαν ονειρευτεί...... (συνεχίζεται)



19.11.17

Παραμύθι για μικρούς και μεγάλους (2η συνέχεια)

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΡΑΒΔΑΚΙ



(συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση)

.....Αφού έπαιξαν πολλή ώρα γύρω από το έλατο, πήγαν όλοι να ξεκουραστούν χαρούμενοι. Τότε η μικρή νεράϊδα έκανε μια καλή σκέψη. Οι καλές σκέψεις μας κάνουν πάντα να νιώθουμε όμορφα, και της μικρής μας νεράϊδας της άρεσαν οι καλές σκέψεις, που θα έκαναν και τους άλλους να νιώσουν όμορφα. "Αφού τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με το έλατο, φαντάσου πόσο θα χαρούν αν ξυπνήσουν το πρωί και βρουν ο καθένας έξω από το σπίτι τους από ένα Χριστουγεννιάτικο έλατο. Θα χρησιμοποιήσω το μαγικό μου ραβδάκι."

Με αυτή τη σκέψη περίμενε την νύχτα να απλώσει το σκοτεινό της πέπλο και οι φίλοι της να κοιμηθούν βαθιά, και όταν έγινε και αυτό, πήρε το ραβδάκι της βγήκε έξω. Κούνησε το ραβδάκι στον αέρα είπε τα μαγικά λόγια -που δεν μπορώ να σας πω γιατί είναι μυστικό και αλίμονο αν τα μάθαιναν όλοι- και περίμενε λίγο. Και τότε... Άνοιξε τα μάτια της και δεν πίστευε σε αυτό που έβλεπε. Τα δεντράκια που έφτιαξε το μαγικό της ραβδάκι δεν ήταν πράσινα έλατα των Χριστουγέννων, αλλά χρωματιστά, με γραμμούλες και καρουδάκια. Ξανακούνησε το ραβδάκι της και τότε αυτό έκανε ένα παρατεταμένο θόρυβο κρρρτστσουφ και ξανά κρρρτστσουφ και πέταξε ένα σωρό αστέρια χρωματιστά και γυαλιστερά, αλλά άλλο δεντράκι δεν έφτιαξε, ούτε αυτά τα παρδαλά δεντράκια διόρθωσε.



"Αχ τι καταστροφή!! σκέφθηκε αναστατωμένη η νεραϊδούλα. Τι να έπαθε το μαγικό μου ραβδάκι? Λες να χάλασε? Συμφορά μου!! είπε κουνώντας το στον αέρα. Όμως το ραβδάκι δεν αντέδρασε. Τι θα κάνω τώρα? Μαύρες σκέψεις την τύλιξαν και αισθάνθηκε απελπισία να την πλημμυρίζει. Μεταξύ μας αυτή είναι η δουλειά των μαύρων και κακών σκέψεων, να σε γεμίζουν απελπισία σαν να ήρθε το τέλος του κόσμου....
"Χωρίς το μαγικό ραβδάκι μου δεν θα με θέλει κανείς.... Τα παιδιά δεν θα έχουν ούτε σπιτάκια, ούτε δεντράκια.... δεν θα μπορώ να πραγματοποιώ τις ευχές τους και θα γίνουν δυστυχισμένα. Δεν θα θέλουν να κάνουν πια παρέα μαζί μου. Πάλι μόνη μου θα μείνω" σκεφτόταν, ενώ η απελπισία την έπνιγε. Στεναχωρημένη πέταξε το ραβδάκι της και έκατσε σε μια άκρη για να κλάψει....




Εκεί την βρήκε και το ξημέρωμα. Ξύπνησε από τις φωνές των φίλων της που ενθουσιασμένοι από τα παράξενα έλατα, προσπαθούσαν να τα στολίσουν, κρεμώντας τα αστεράκια που ήταν σκορπισμένα κάτω στη γη. Φαίνεται πως την πήρε ο ύπνος....


Προσπάθησε να συγκεντρώσει τις σκέψεις της αλλά οι χαρούμενες φωνές των φίλων της δεν την άφηναν. Ήταν μια άλλη μέρα, και ήταν όλοι χαρούμενοι όσο και χθες!!! Τα έλατα δεν ήταν άσχημα.... Θα λέγαμε ότι ήταν πρωτότυπα!! Και παιδιά ήταν ενθουσιασμένα!!! Δεν χρειαζόταν να τους πει τίποτα. Ίσως εν τω μεταξύ να έβρισκε κάποιο μαγικό ξόρκι για να φτιάξει την διάθεση του μαγικού της ραβδιού. Ίσως να το πήγαινε και στο γιατρό για να δει τι έπαθε. Το μάζεψε και πήγε να παίξει με τους φίλους της..... (συνεχίζεται)

6.11.17

Παραμύθι για μικρούς και μεγάλους....

Η ΜΙΚΡΗ ΝΕΡΑΪΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ





Μια φορά και έναν καιρό σε ένα τόπο όχι πολύ μακριά από την μεγάλη πόλη, ζούσε μια νεραϊδούλα. Ήταν λίγο αλλιώτικη από τους υπόλοιπους ανθρώπους αλλά πολύ έξυπνη και δραστήρια. Ερχόταν όμως στιγμές που κανείς δεν την καταλάβαινε και αισθανόταν μόνη, πολύ μόνη.....
Έτσι μια μέρα η μικρή μας φίλη αποφάσισε να φτιάξει μόνη της φίλους που να της μοιάζουν και να έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με εκείνη, έτσι που όλοι να είναι πολύ ευτυχισμένοι.
Πήρε λοιπόν το μαγικό ραβδάκι της και τσουφ! έφτιαξε ένα ανθρωπάκι!! Τσουφ, τσουφ!!! το μαγικό ραβδάκι έφτιαξε και άλλο ανθρωπάκι!!! Εκείνη την μέρα τσουφ!!!  τσουφ!!! το ραβδάκι έφτιαξε τέσσερα ανθρωπάκια!!! Αχ τι χαρούμενη που ήταν η νεραϊδούλα μας!!! Έτρεχε, έπαιζε, μιλούσε και γελούσε με τους φίλους της μέχρι που ήρθε το βράδυ.


Μόλις έπεσε η νύχτα και έπρεπε όλοι να κοιμηθούν γιατί ήταν κουρασμένοι διαπίστωσαν ότι δεν είχαν σπιτάκια να μείνουν. Η νεραϊδούλα μας δεν στεναχωρέθηκε καθόλου σε αντίθεση με τους φίλους της που άρχισαν τα παράπονα. Πήρε το μαγικό της ραβδάκι και τσαφ!!! τσουφ!! τσαφ!! τσουφ!! το κούνησε και έφτιαξε τρία όμορφα σπιτάκια!!! Τα σπιτάκια της δεν είχαν καμία σχέση με εκείνα τα γκρίζα, μεγάλα και θλιβερά σπίτια της μεγάλης πόλης. Ήταν χαρούμενα, χρωματιστά και παιχνιδιάρικα όπως ήταν αυτοί και οι φίλοι της!!! Όπως ήταν όλοι κουρασμένοι μπήκαν στα σπιτάκια και κοιμήθηκαν....



Στον ύπνο τους είδαν όλοι χαρούμενα όνειρα με παιχνίδια, χρώματα, γέλια και χαρές, όπως ακριβώς ήταν και η ζωή τους και όπως θα έπρεπε να είναι η ζωή όλων των παιδιών, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.....
Την άλλη μέρα που ξύπνησαν πήγαν μια βόλτα στη μεγάλη πόλη. Η νεραϊδούλα δεν ήθελε να πάει. Δεν της άρεσε η μεγάλη πόλη. Είχε θόρυβο πολύ, μεγάλα γκρίζα κτήρια που έκρυβαν τον ήλιο και ανθρώπους που δυσκολεύονταν να χαμογελάσουν. Έτσι εκείνη έμεινε πίσω ενώ οι φίλοι της ξεκίνησαν γεμάτοι περιέργεια για το τι θα δουν.  Εκεί εκτός από όλα αυτά που τους περιέγραψε η νεραϊδούλα είδαν και βιτρίνες στολισμένες και θυμήθηκαν ότι πλησίαζαν τα Χριστούγεννα. Δεν ήξεραν ότι στην μεγάλη πόλη οι βιτρίνες στολίζονται μήνες πριν από τα Χριστούγεννα για να κάνουν τους ανθρώπους που ζουν εκεί πιο χαρούμενους. Δεν το ήξεραν και έπεσαν στην παγίδα. Σκέφθηκαν αμέσως τι θα γινόταν αν η μαγεμένη πολιτεία τους δεν είχε ούτε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο ως τα Χριστούγεννα? Δεν θα το έβλεπε ο άγιος Βασίλης και δεν θα τους έφερνε δώρα ούτε ζαχαρωτά. Τι  Χριστούγεννα θα ήταν αυτά χωρίς δώρα και ζαχαρωτά? Θλιβερά, πολύ θλιβερά σκέφτηκαν και κατέβασαν τα μουτράκια τους από την στενοχώρια. Ξαφνικά η μεγάλη πόλη τους κόλλησε την θλιβερή της διάθεση. Δεν ήταν ευχαριστημένα που είχαν ο ένας τον άλλο, που έπαιζαν χαρούμενα όλη την μέρα, ήθελαν και Χριστουγεννιάτικο δέντρο και δώρα και ζαχαρωτά. "Να μην ξαναπάτε στην μεγάλη πόλη" τους είπε η νεραϊδούλα, "σας κάνει κακό. Τα Χριστούγεννα αργούν ακόμα, εξάλλου εμείς περνάμε μια χαρά εδώ, δεν έχουμε ανάγκη από Χριστουγεννιάτικα δέντρα για να είμαστε χαρούμενοι". "Δεν μπορείς να κάνεις ένα τσουφ με το μαγικό σου ραβδάκι" της είπαν εκείνοι....







Τους λυπήθηκε. Μπορεί να τα ήθελαν όλα, αλλά ήταν φίλοι της και τους αγαπούσε. Εξάλλου δεν της είχαν ζητήσει τίποτα το σπουδαίο. Απλά ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έκανε ένα τσουουουφ!! με το μαγικό της ραβδάκι και τσουπ να και το έλατο!! Ωωωω τι χαρά!!!  Ξέχασαν την λύπη τους και άρχισαν να χορεύουν γύρω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τόση χαρά άξιζε τον κόπο σκέφθηκε η μικρή νεράϊδα και πήγε να παίξει με τους φίλους της......       (συνεχίζεται)



29.10.17

Κατασκευές με σταυροβελονιά (συνέχεια)

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ!!



Καλημέρα σε όλους και όλες!!! Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα του φθινοπώρου!! Έχουμε ακόμη μια σχετική ζέστη, ελάχιστο κρύο και ακόμα πιο λίγες βροχές. Τώρα αν είναι καλό αυτό ή κακό θα δείξει στο μέλλον.



Σας έχω νέα από την μικρή πολιτεία που φτιάχνω. Κατάφερα να φτιάξω ένα δεντράκι!! Βέβαια δεν είναι ακριβώς αυτό που ήθελα γιατί είναι λίγο μικρό σε σχέση με τα ανθρωπάκια, αλλά κατ΄ αρχάς είναι ακόμα σε πειραματικό στάδιο που σημαίνει ότι το επόμενο θα είναι καλύτερο, και μετά ας πούμε ότι είμαστε σε μια παραμυθούπολη, μια πόλη των ονείρων και γι' αυτό όλα επιτρέπονται.... Αρκεί να μπορείς να το κοιτάς και να ονειρεύεσαι.....

Μη με ρωτήσετε τι δέντρο είναι το δεντράκι μου. Βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει και βρείτε το μόνες σας. Εμένα πάντως μου κάνει σαν φοινικιά -με μπόλικη φαντασία- ή σαν κερασιά με πάρα πολλά λουλούδια... Η αλήθεια είναι ότι αν δεν είχαμε την φαντασία να μπορούμε να ονειρευόμαστε θα είχαμε πηδήξει όλες από το μπαλκόνι με αυτά που ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε γύρω μας...


Στο δεντράκι μου λοιπόν. Εδώ είναι η όψη του από πάνω και στην κάτω φωτογραφία ο κορμός του. Του έβαλα και πάτο για να κλείσω το βαμβάκι. Όπως σας είπα και στην περασμένη ανάρτηση είναι παραγεμισμένο με βαμβάκι που βρήκα από ένα παλιό στρώμα. Όταν τελειώσω την πολιτεία και ολοκληρώσω τους πειραματισμούς θα σας αναρτήσω τα σχέδια και τον τρόπο κατασκευής όλων των σχεδίων, αν και δεν είναι πολύ δύσκολα τελικά. Σκέφτομαι το επόμενο δέντρο να είναι ένα έλατο!! Θέλω όλα τα σπιτάκια μου τα Χριστούγεννα να έχουν το δικό τους στολισμένο έλατο!! Έτσι θα είναι μια Χριστουγεννιάτικη εικόνα!! Ελπίζω να προλάβω γιατί ο χρόνος είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Ή εγώ είμαι πολύ αργή ή ο χρόνος κυλλά πολύ γρήγορα....


Μετά το δέντρο έφτιαξα και ένα λουλούδι!! Ένα πραγματικά τεράστιο λουλούδι!!! Ένα λουλούδι γίγαντα!!! Έχει το ίδιο ύψος με το ανθρωπάκι. Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να το μικρύνω λίγο γιατί σ΄ αυτό το μέγεθος θα μπορούσε να πάρει το ανθρωπάκι αγκαζέ και να πάνε περίπατο.... Αν του βάλω και μάτια θα γίνει ανθρωπολούλουδο!!!



Τέλος πάντων. Έχω πολλά ακόμη να σκεφθώ και είμαι ακόμα στην αρχή. Θέλω να φτιάξω δρόμους, πλατείες, πολλά σπίτια, πολλά δέντρα, κήπους και ότι μπορεί να έχει μια μικρή πόλη!!! Θα σας κρατώ ενήμερους για ότι καινούργιο φτιάξω. Ως τότε να είστε καλά και να περνάτε ακόμα καλύτερα!!!


15.10.17

Κατασκευές για μεγάλους και μικρούς!!

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΧΩΡΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ.....



Πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις με την λατρεμένη σταυροβελονιά!! Για το μικρό κεντητό χωριό που ξεκίνησα να φτιάχνω σας μίλησα στην ακριβώς προηγούμενη ανάρτηση. Φτιάχνοντας λοιπόν τα σπιτάκια δοκίμασα να βάλω μέσα διάφορα υλικά για να να στέκονται. Χαρτόνι, διογκούμενη πολυουρεθάνη, πλεξιγκλάς κ.λπ.  Δεν ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα για το χωριουδάκι μου.... Το θέμα είναι ότι ούτε εγώ δεν ήξερα ακριβώς τι ήθελα...

 Μια μέρα λοιπόν το έτερον μου ήμισυ ήθελε να καθαρίσει την αποθήκη και μου ζήτησε να δω ένα στρώμα από βαμβάκι που ήθελε να το πετάξει για να ανοίξει ο χώρος. Ένα ολόκληρο στρώμα γεμάτο από μαλακό αιγυπτιακό βαμβάκι πετάγεται; Μα πείτε μου πετάγεται;;;; Αν δεν το θες κάνεις μαξιλάρια τα οποία τα χρησιμοποιείς παντού. Στις καρέκλες, στους καναπέδες, για διακόσμηση, για ξεκούραση, για μια πιο υγιεινή ζωή όπου όταν είσαι κουρασμένος, ακουμπάς την μέση σου σε ένα μαλακό μαξιλάρι ή βάζεις τα κουρασμένα πόδια σου ψηλά σε ένα μαξιλάρι... Το λένε και οι γιατροί....


Έτσι βρέθηκα με ένα τεράστιο βαμβακερό στρώμα στο εργαστήριο μου. Ευτυχώς έχω αρκετό χώρο! Άνοιξα μια μικρή τρυπούλα στο πάνω μέρος του και γέμισα με βαμβάκι ένα σπιτάκι. Νομίζω ότι αυτό περίμενε εμένα και εγώ έψαχνα αυτό!! Το σπιτάκι μου έγινε μαλακό, παιχνιδιάρικο σαν ένα μικρό πολύχρωμο μαξιλαράκι!! Το ζουλάς το πατάς, το συμπιέζεις και δεν χάνει το σχήμα του!! Τέλειο!!! Ξήλωσα και γέμισα και τα προηγούμενα!! Είμαι πολύ χαρούμενη!!!


Έφερα και τα ανθρωπάκια του tonotil και τα έστησα όλα μαζί. Νομίζω πως είμαι σε καλό δρόμο αν και έχω πολύ δουλειά ακόμα.
Τώρα κάνω σχέδια για να φτιάξω ένα φουσκωτό κεντητό δεντράκι. Αν μου πετύχει -που κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό- θα έχω κάνει ένα μεγάλο βήμα προς.... την ευτυχία!!
 Μέχρι τότε να είστε όλοι και όλες καλά!!!


14.9.17

Σπιτάκια με σταυροβελονιά


Αυτή τη φορά ξεκίνησα ανάποδα. Πρώτα βρήκα τις κλωστές στο μεγάλο γνωστό πολυκατάστημα. Οκτώ ματσάκια μουλινέ στην τιμή του ενός!! Βέβαια δεν έχει ποικιλία χρωμάτων, αλλά εμένα μια χαρά με βόλεψαν. Είχα σκοπό να φτιάξω τα ανθρωπάκια από tonotil. Θα τα βρεις εδώ. Αφού φθινοπώριασε - λέμε τώρα - είπα να ετοιμάσω τα στολίδια μου σιγά σιγά.



 'Ομως είδα τα σπιτάκια στο internet και ξετρελάθηκα!!!  Είπα και εγώ να φτιάξω αλλά με δικά μου χρώματα και σχέδια. Μόνο την ιδέα έκλεψα. Έτσι ξεκίνησα..
Σκέφθηκα να κάνω μια μικρή πόλη. Με σπιτάκια που έχουν λουλουδιασμένους κήπους, με αγρούς και χωράφια..... Σαν ένα μικρό όνειρο. Να τα βλέπω κάθε μέρα και να ανοίγει η καρδιά μου.



Η αλήθεια είναι ότι έχουν πολύ δουλειά.
Να τα σχεδιάσεις. Κάθε σπίτι διαφορετικό σχέδιο. Να τα μετρήσεις να ταιριάζουν τα κομμάτια μεταξύ τους. Η στέγη με τους τοίχους. Το κάτω μέρος. Το μπρος και το πίσω είναι τα πιο δύσκολα. Να φτιάξεις από μέσα το χαρτόνι. Να ταιριάζει το χαρτόνι με τον καμβά....


 Όμως η αρχή έγινε και το δεύτερο σπιτάκι έγινε πιο καλό από το πρώτο


 και το τρίτο θα γίνει ακόμα καλύτερο, και έτσι σκέφθηκα να το μοιραστώ μαζί σας.
Μέχρι το κάτω μέρος του σπιτιού κέντησα. Να είναι τέλειο....


Κάθε ένα που θα τελειώνει θα το μοιραζόμαστε.

Στην προηγούμενη ανάρτηση σας μίλησα για την γυάλινη πόρτα που αποφάσισα μια μέρα να την ζωγραφίσω. Εδώ σας έχω ένα μικρό δείγμα.


 Μπήκαν και τα χρώματα και ζωντάνεψε. Έχω και άλλες ιδέες στο μυαλό μου!!! Οι καλοκαιρινές διακοπές με γέμισαν ιδέες!!

Για περισσότερα νέα στην επόμενη ανάρτηση. Ως τότε να είστε όλες καλά!!